Afgelopen week zag ik een toneelbewerking van De eenzaam-heid van de priemgetallen van de jonge Italiaanse schrijver Paolo Giordano.

Voor hen die deze bestseller niet gelezen hebben vertel ik kort de inhoud:

Twee jonge mensen met een traumatische jeugd vinden elkaar in hun puberteit, maar kunnen niet tot een blijvende relatie komen als de een, de beta, de wiskundige, de jongen in het buitenland zijn phd gaat halen. De emotioneel gevoelige alpha, het meisje blijft vertwijfelt achter en trouwt na enige tijd met een andere man. Het huwelijk loopt echter op de klippen door het onbegrip van haar echtgenoot over haar gevoelsleven. Vertwijfeld stuurt zij de jongen een oude foto om haar nog slui-merende liefde voor hem te tonen. Hij bezoekt haar, maar op het moment van de keuze kan hij door zijn onvermogen van menselijke emotionaliteit te uiten niet voor haar kiezen. De af-loop van het verhaal is de dood van het meisje aan anorexia.

In deze roman zijn voor mij verschillende metaforen verborgen die o zo bruikbaar zijn op de huidige stand van zaken in de culturele wereld.

In de moderne westerse maatschappij heeft de overheid en de kunst een lange historie van naar elkaar toe groeien en elkaar weer afstoten. Direct na de Tweede Wereld-oorlog sloot de overheid bij de wederopbouw de kunsten in haar armen en hoewel men van de moderne kunst weinig begreep en vaak zelfs afwees, denk bijvoorbeeld aan de storm van kritiek aan het adres van Piet Ouborg in 1950 bij de uitreiking van de Jacob Marisprijs. Of, een ander voorbeeld, de muurschildering van Karel Appel in het voormalige stadhuis van Amsterdam dat kort na de oplevering achter een in de haast getimmerd houten schot aan het oog werd onttrokken.
Toch gaf de overheid ruimschoots steun aan de kunsten door ondermeer het beleid van de zogenaamde Contraprestatie bij de beeldende kunst en het spreidingsidee bij de uitvoerende kunsten. Naast de frustraties met de maatschappij en overheid op artistiek terrein groeide van beide zijden weerstanden tegen het bestel van de spreiding en de daadwerkelijke uitvoering van de contraprestatie, later BKR genoemd. De opeenvolgende kabinetten braken de voor de kunsten financieel gunstige regelingen af en vooral de vaak onheuse onderbouwing zorgde voor een relatie van wantrouwen tussen overheid en kunst.
En zeker nu de huidige politiek niet in staat is enige emotionele afweging te laten blijken en de cijfers rücksichtslos prioriteit geeft, is de vergelijking met de jongen en zijn wiskundige studie van de priemgetallen voor de handliggend: het meisje, de kunst, in verwarring achterlatend. Zij wordt als het ware aangeraden, gedwongen zelfs om haar heil bij een ander te gaan zoeken en een huwelijk met sponsors of andere geldschieters aan te gaan; zichzelf te veranderen van karakter en te worden als Henk en Ingrid, gezapig ’s avonds op de bank voor een flatscreen te hangen en overdag zonder morren werk te verrichten dat door anderen wordt opgedragen.

Eén van mijn docenten bij een zomercursus in Salzburg was Emilio Vedova. Een bijna twee meter lange broodmagere man die enkel Italiaans sprak, maar desondanks toch les gaf in kunstgeschiedenis en dan met name inzicht trachtte te geven in de na-oorlogse tijd. De wijze van uitleg geven was echter zo boeiend dat wij als toehoorders het taalprobleem voor liefnamen, terwijl hij met korte zinnen, kreten eigenlijk, de stro-mingen en bedoelingen van de moderne kunst opsomde. Een aantal staan in mijn geheugen geprent: cubismo – lo spazio – non spazio! (Kubisme de ruimte geen ruimte) Het belangrijkste wat Vedova ons wilde vertellen was dat moderne kunst een creatie-proces is dat producten voortbrengt die nog nooit zijn geweest en voortkomen uit gedachten die nieuw zijn, vernieu-wend zijn en altijd tegen de maatschappij aanschuren, veranderingen willen. De neus in het portret niet willen schilderen wat men van een goed portret wel verwacht dat die geschilderd is.

Citaat uit man met de blauwe sjaal:
(een boek over het poseren bij Lucian Freud, portrettist bij uitstek die dit afgelopen jaar is overleden)
“De grootste beproeving, en voor een buitenstaander vaak onduidelijk, is dat een kunstenaar zich op onbekend terrein moet begeven, met als enige leidraad een innerlijke koers, en moet vasthouden aan maatstaven die geheel van binnenuit komen.”

De over ons heen gaande conservatieve stroom in de Neder-landse politiek en eigenlijk gehele maatschappij wil geen verandering van het paradigmatisch denken en doen. De neus moet voor hetzelfde geld geschilderd worden of eigenlijk gratis. De politiek kan zeker niet zonder de priemgetallen die enkel door een vaststaand idee of door haar eigen idee gedeeld kan worden. Bezuinigen moeten ongedeeld, het is het priemgetal van deze politici, toenaderingen zijn emotieloos en leiden tot deling met het eigen idee: een portret heeft een neus en bezuiniging is korting op wat wij niet begrijpen kunnen en dus niet willen verstaan.

Laten wij in de FRIA dit jaar onze priemgetallen zelf samen delen door onze eigen innerlijke koers met elkaar te verweven zonder onze maatstaven te verloochenen zodat we kunnen zeggen:
En hoewel het meisje vermagert, de kunst verarmt, sterft, tot na mijn dood: schilder ik geen neus!

Een zeer goed artistiek jaar!

joost schmidt.

Van 3 t/m 11 december 2011 heeft Ruth Vulto Gaube deel genomen aan de VIII Internationale Biennale Dell Arte Contemporanea in Florence, Italië.
Hier ontving zei de “International Lorenzo Il Magnifico Award for Art and Culture”, in dit geval de vierde prijs voor haar sculpturen.

De Biënnale van Venetië is bij veel kunstliefhebbers misschien erg bekend. Die van Florence doet er wat betreft internationale uitstraling niet veel voor onder. Aan de toonaangevende, tweejaarlijkse tentoonstelling wordt door meer dan 650 kunstenaars uit 84 landen meegedaan. Meer dan 2.500 kunstwerken worden tentoongesteld. Deelname aan de Biënnale gebeurt alleen op uitnodiging.

De opening in galerie BAS te Sneek was heel goed bezocht , er hing een goede sfeer. De schilderijen en 3-D,s kwamen goed tot hun recht,een evenwichtige tentoonstelling. De foto,s zijn gemaakt door Han Reeder.

Hieronder ziet u foto's van de onlangs in Harlingen geopende tentoonstelling.

Op 27 april 2010 wordt in Workum het Verzetsmonument Workum feestelijk onthuld. Dit monument heeft Ruth Vulto Gaube in de loop van de afgelopen twee jaar samen met 233 basisschool kinderen uit Workum uitgewerkt. (zie ook exposities) Alle Fria-leden en geinteresseerden zij van harte welkom om bij de onthulling aanwezig te zijn.

Meer informatie onder www.ruthvultogaube.nl

In januari 1985 werd uit onvrede met de verdeling van de provinciale subsidies in Friesland de Fria, Bond van Beeldende kunstenaars in Friesland, opgericht. Deze bloeiende en boeiende vakvereniging voor professionele beeldende kunstenaars viert in 2010 haar 25-jarige bestaan. Dit jubileum wordt ondermeer gevierd met een reeks exposities in de provincie Friesland en daarbuiten.
De opening van het jubileumjaar is op 29 januari 2010 met een grote overzichtstentoonstelling van de Fria-leden in het Museum Martena in Franeker.

(klik op foto voor artikel Friesch Dagblad 2010)

Tijdens de vernissage zal een exclusief boek worden gepresenteerd over de historie van de vereniging en het werk van haar huidige leden onder de titel 'Friese Vrijheid'. Deze gelimiteerde uitgave in vierkleurendruk is meer dan een collectors-item, het is een toonbeeld van de kwaliteit van de huidige Friese beeldende kunst.
(lees ook het persbericht.) Hieronder ziet u foto's van de opening.

Vorig jaar heeft Marjan Beuker een 50 meter lange tekening gemaakt. Op 25 februari a.s. verteld ze over de beweegreden, de ervaringen en de beeldende oplossingen bij het maken van deze enorme tekening.
De lezing heet: “een kijkje in mijn hart”. U bent van harte welkom. De lezing is op 25 februari aanvang 20.00 uur In de Witte Kerk Hemrik, Binnenwei 22, 8409 JH Hemrik. Een verkleind exemplaar is te koop 600 cm x 30 cm

Van 16 t/m 31 augustus organiseren Kunst en Schrijfhuis Zin & Beeld en de Samenwerkende Ondernemers Vrijetijdsbesteding van de Groote Veenpolder een kunstroute.
Op 20 locaties tonen 25 kunstenaars uit de noordelijke provincies hun werk in de streek rond het riviertje de Scheene in het prachtige waterrijke natuurgebied de Rottige Meenthe. Zij laten u grafisch werk, ruimtelijk objecten, bronzen beelden, foto’s, fotografieken, poëzie, sieraden, tekeningen, textielkunst en schilderijen zien.
De kunstroute vindt gelijktijdig plaats met de beroemde opera’s in Nijetrijne en Spanga. Hierdoor ontstaat een unieke mix van natuur en cultuur.
De route kan het best met de fiets worden afgelegd. Een combinatie van auto en wandelen is echter ook mogelijk. Het gebied ligt in West Stellingwerf (Friesland) tussen Munnekeburen, Nijetrijne, Scherpenzeel en Spanga en is bereikbaar via de N351. De meest handige startpunten zijn aan de Grindweg 94 ( Zin & Beeld) en Pieter Stuyvesantweg 150 (Staatsbosbeheer). Er zijn daar en bij het plaatselijke VVV en de Troefmarkt gratis routekaarten te verkrijgen. Fietsen kunt u huren bij het VVV en Voetpad 17A.
Op 31 augustus vindt tevens het zomerfeest plaats met als thema Buitengewoon Buitenleven op het terrein achter De Landerij te Scherpenzeel met ca. 65 stands, dans, sport en spel, workshops en muziek.
Meer informatie op www.kunstenschrijfhuis.nl of www.groteveenpolder.nl


UPDATE: foto's van de opening, foto's Wim Kroon, spreekster Josee Algra

Zondagmiddag 18 mei werd de expositie van FRIA in de GSA galerie te Hilversum geopend. De expositie loopt nog t/m 8 juni. Hieronder ziet u een drietal foto's van de opening. Zie voor meer info de expositie pagina's

Voor de nieuwe woonwijk “Thomashof” in Workum is door de gemeente Nijefurd een monument in opdracht gegeven ter nagedachtenis van de Workumer verzetsstrijders.

Aan dit monument, dat uitgevoerd wordt door de Workumer beeldhouwster Ruth Vulto Gaube, is een uniek schoolproject gekoppeld.
Het monument bestaat uit drie monumentale stenen, die drie stadia van het menselijke bestaan verbeelden, namelijk “onderdrukking”, “verzet” en “vrijheid”, die samen een geheel vormen.
De komende twee jaar worden deze drie stenen door de bovenbouwleerlingen van de drie Workumer basisscholen bewerkt, zodat het kunstwerk in samenwerking tussen kunstenaar en leerlingen ontstaat.

In de praktijk betekent dit, dat in november op elk van de drie basisscholen een werkplaats wordt ingericht en een steen geplaatst. Vervolgens gaat Ruth Vulto Gaube met de kinderen per school één dag in de week aan de slag. Beginnend in groep 8 mogen telkens 2 kinderen ca. 2 uur uit de klas om aan het monument mee te werken.

Dit bijzondere project geeft de kinderen niet alleen de mogelijkheid om kennis te maken met het beeldhouwvak en het proces van het ontstaan van een monument te volgen, maar biedt ook de kans voor een nieuwe benadering van geschiedenis en maatschappelijke vragen:
- Wat is een monument en waarom willen wij zoiets?
- Waarom herdenken wij Workumer verzetsstrijders?
- Wat heeft dit met ons te maken?
- Leven deze mensen nog? Wie is hun familie?
- Wat voor invloed heeft hun verzet van toen op ons en onze gemeenschap?
- Wat kunnen wij van hen leren?

De kinderen ontwikkelen een bewustzijn voor geschiedenis in het algemeen en van de gemeenschap waarvan zij deel uitmaken.
Wat is onderdrukking? Wat is verzet? En wat is vrijheid?
Deze en nog meer vragen rondom dit thema worden op school en in gesprekken tijdens het werken aan de stenen behandeld.

Zodra de steenblokken geleverd zijn, zal Ruth Vulto Gaube uitgebreid aan de leerlingen, de leerkrachten en geïnteresseerde ouders uitleg geven over het project. Ook andere geïnteresseerden zijn altijd welkom met hun vragen. Het is de bedoeling dat door dit project een verzetsmonument ontstaat, waarbij zoveel mogelijk Workumers betrokken worden.
Hierdoor kan de betekenis van onderdrukking, verzet en vrijheid en het gedenken van mensen, die zich voor het laatst genoemde hebben ingezet, inhoud krijgen en heeft het monument ook daadwerkelijk iets met de mensen te maken.